Καλησπέρα σας!

Σήμερα είχα την τιμή να φιλοξενήσω έναν άνθρωπο ο οποιός έκανε το κάτι πολύ διαφορετικό σε σχέση με αυτά που έχουμε συνηθίσει.Απο πληροφορίες αυτό το διάστημα έμαθα ότι κάποιος ρομαντικός του μπάσκετ μαζί με έναν καλό φίλο τον Coach Σπύρο Βελλινιάτη και τον Γιώργο Διονά και με την βοήθεια του τότε προέδρου Ιωάννη Θωμόπουλου έφτιαξαν μιά ομάδα με πολύ αγάπη το 2013 τον ”ΑΝΤΑΙΟ” στην Κυψέλη.Στην πορεία ήρθε και ο Coach Σταύρου Κοσμάς και έδεσε το γλυκό.

Το σωματέιο προυπήρχε βέβαια απο το 1998 αλλα το 2013-14 άρχισε να κάνει την επανεμφάνιση του στα μπασκετικά και πολιτιστικά δρώμενα παίρνωντας σάρκα και οστά.Μόλις άκουσα τι έγινε,πώς έγινε και ποια ή πορεία της ομάδας αλλα και του ιδίου του Coach Διαμαντή με έπιασε σύγκρυο.Δεν πίστευα και εγώ οτι υπάρχουν τόσο ρομαντικοί άνθρωποι που ειλικρινά νοιάστηκαν για ένα τόσο ευάλωτο κομμάτι της κοινωνίας όπως είναι οι μετανάστες.Για να πιστέψω ότι μου μετέφραν να πώ την αλήθεια έκανα 2-3 ημέρες αλλα μετά το συνειδητοποίησα.

Σε μια σημερινή κοινωνία που δυσκολα βλέπεις ”Ρομαντικούς” ανθρώπους, δύσκολα συναντάς άτομα να βοηθάνε τους συνανθρώπους τους απο το υστέρημα τους,που σπάνια βλέπεις να μην φοβούνται κάποιοι να ξεκινήσουν απο το μηδέν έρχετε εδώ ή ιστορία του ”ΑΝΤΑΙΟΥ” και η προσπάθεια του Coach Διαμαντή και του Coach Σπύρου Βελλινιάτη να αλλάξει λίγο αυτή την καθημερινότητα.

Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο απο το να γίνουμε ακροατές τους και να σεβαστούμε την όλη πορεία τους στον χώρο εώς τώρα.

Ολα άρχισαν το 2013 όπου μια παρέα ανθρώπων ο Σπύρος Βελλινιάτης,Ο Διαμαντής Μιχάλης,Ο Γιώργος Διονάς και ο Ιωάννης θωμόπουλος έκατσαν σε ένα τραπέζι και αποφασίσαν να συμπλέυσουν στήνωντας μια ομάδα μπάσκετ στην Κυψέλη.Ετσι και έγινε…

Για την Ιστορία να αναφερθεί ότι Ο Σπύρος Βελλινιάτης είναι ο προπονητής που ανακάλυψε,έμπνευσε,προπόνησε στα πρώτα του βήματα τον STAR του ΝΒΑ ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ.Είχε επίσης την αγάπη να κάνει μια ομάδα μεταναστών στην πολύπαθη Κυψέλη και να βοηθήσει ευάλωτες κοινωνικές ομάδες να βρούν τον δρόμο τους και να αποκτήσουν ελπίδα.Ο Γιώργος Διονάς ήταν ένας φερέλπυς προπονητής που προπονούσε μικρές ομάδες ανα περιόδους και είχε την όρεξη να στήσει μια ομάδα στην Περιοχή.Εκεί κάπου στον δρόμο τους ήρθε ο Διαμαντής Μιχάλης όπου ήθελε να ασχοληθεί με την προπονητική και δεν φοβόταν να ξεκινήσει απο το μηδέν και ειδού το πάντρεμα.

Ετσι και έγινε…

Ολοι αυτοί οι άνθρωποι επιγραμματικά να μην λέμε πολλά γιατί θα τα αναλύσουμε υπόσχομαι σύντομα σε άλλο άρθρο μετέπειτα όπως υποσχέθηκα και στα παιδιά, έκατσαν και αποφάσισαν να ”πεινασουν” μεταφορικά όπως θα πώ και να βοηθήσουν παιδιά μεταναστών και φτωχών οικογενειών χωρίς να πληρώνονται κάποιοι τελείως και κάποιοι με πολύ λίγα όφελη.Οπως μας είπε ο Coach Διαμαντής δεν είχαν ποτέ καμιά στήριξη απο την πολιτεία,απο άλλους φορείς και γενικότερα παρα μόνο απο απλούς ανθρώπους.Η μοναδική χορηγία που είχαν απο το 2014 που άρχισε να λειτουργεί η ομάδα ώς το 2024 που αποχώρησε, ήταν απο τον Κύριο Ιωάννη Καριοφύλλη το 2017-18, άνθρωπο ρομαντικό επίσης του μπάσκετ και ιδιοκτήτη των φροντιστήριων ”ΑΝΟΔΟΣ” στην μεταμόρφωση.Ο κύριος Γιάννης ήταν ένας άνθρωπος με πάθος που αγαπούσε το μπάσκετ και έχει και παιδί στον αθλητισμό που ο Coach Διαμαντής έτυχε να κάνει ατομικές προπονήσεις με την θυγατέρα του απο πολύ μικρή ηλικία.

Ο Coach Διαμαντής απο το 2013 περίπου οκτώμβριο ώς το 2024 Ιούνιο ήταν πιστός στρατιώτης-υπηρέτης του ”ΑΝΤΑΙΟΥ” και σήμερα έχουμε την τιμή να μοιραστεί μαζί μας τις απόψεις του ευρέως όπως και την αγάπη του για το ανοικτό γήπεδο.

Mr. Wayne: Καλησπέρα Coach.Θα ήθελα καταρχάς να υποκλιθώ στο έργο σου όλα αυτά τα χρόνια στο αναπτυξιακό κομμάτι αλλα και να εκφράσω τον σεβασμό σου που φιλοξενώ την συνέντευξη ενός ανθρώπου που απο την πρώτη ημέρα του προπονητικά εώς και σήμερα βρίσκετε στα ανοικτά γήπεδα και παλεύει με όλες τις αντιξοότητες.

Coach Μιχάλης: Καλώς σας βρήκα και σας ευχαριστώ και εγώ για τα καλά σας λόγια που να ξέρετε οτι με τιμάνε.

Mr. Wayne: Πες μου την αλήθεια.Ηθελες να γίνεις προπονητής είτε έτύχε στην πορεία; Και αν ναί πώς έτυχε και μπήκες στον χώρο.

Coach Mιχάλης: O Καλόσ φίλος Γιώργος Διονάς και ο Σπύρος Ο Βελλινιάτης όταν με γνώρισαν, είδαν οτι είχα την φλόγα στα μάτια μου και την φιλοδοξία να πετύχω κάτι καλό και να θέλω να βοθήσω συνανθρώπους μου όποτε και μου πρότειναν να γίνω προπονητής.Ετσι και έγινε.Η ζωή πολλές φορές είναι απρόσμενη και οι ευκαιρίες είναι σαν τα αστέρια που πέφτουν.Αν το δείς το είδες….

Μr. Wayne: Οταν ξεκίναγεσ προπονητικά με τον ”ΑΝΤΑΙΟ” πίστευες ποτέ οτι η ομάδα θα πάει τόσο καλά που όπως γνωρίζουμε βγήκε αρκετές φορές 4άδα αθήνας Κορασίδες/Νεάνιδες,Β’ Φάση Πανελληνίου πρωταθλήματος,κέρδισε τις δευτεραθλήτριες Θεσσαλονίκης,εξι(6) ανόδους συνολικα,απο Γ΄ΕΣΚΑ γυναικων στην Α2 Εθνική κατηγορία,Πρωτάθλημα 3×3 Γυναικών ελλάδας και άλλα διάφορα;

Coach Μιχάλης: Oταν ξεκίναγα την προπονητική δεν ήξερα τίποτα.Είμουν ένας απλός ρομαντικός φίλος του αθλήματος.Με τον καιρό μπήκα στον χώρο και καθημερινά μελέταγα ασκησιολόγια και μάθαινα δίπλα απο τον Coach Σπύρο και τον Coach Γιώργο.Απλα είχα την φλόγα να πετύχω κάτι καλό και αυτό μου έδωσε τον ώθηση να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος.Να αναφέρω οτι όταν ξεκίνησα την προπονητική δούλευα σε σούπερ μάρκετ όμως κατάλαβα γρήγορα ότι αν δεν επενδύσω με ώρες και μελέτη σε αυτο που κάνω δεν θα μπορέσω να κάνω κάτι καλό.Εκανα θυσία εκεί και έκοψα την πρωινή μου δουλειά με φυσικά απώλεια μισθού και προσπαθούσα να μελετήσω και να γίνω καλύτερος στην προπονητική.Ζούσα με λίγα χρήματα και με στερήσεις αλλα η αγάπη μου γιαυτό που έκανα και τα παιδιά μου έδινε δύναμη να συνεχίσω.

Οσον αφορά τις επιτυχίες αυτές που αναφέρετε και είναι πραγματικότητα η απάντηση είναι οτι ΝΑΙ πίστευα οτι θα πάει καλά η ομάδα με τα κορίτσια αλλα δεν ήξερα πόσο καλά θα πάει.Ημουν σιγουρος οτι θα πετύχουμε κάτι καλό γιατί έκανε παρέα το δικό τους πάθος με την δική μου αγάπη να τα βοηθήσω.Και αυτό έκανε την διαφορά!!!!

Οταν ξέρεις οτι δεν ξέρεις τότε θα γίνεις καλός προπονητής!

Μr. Wayne: Ποιές ήταν οι συνθήκες στο ανοικτό γήπεδο που ξεκίνησες στην Ευελπίδων που δρούσες; και ποιά ήταν η καθημερινότητα σου;

Coach Mιχάλης: Καταρχάς να αναφέρω οτι ξεκινήσαμε με ένα κορίτσι το 2013 την Βασιλική Μάλλιου.Δεν έρχονταν εύκολα κορίτσια στο γήπεδο λόγω εγκληματικότητας στην περιοχη.Την Βασιλική μετά απο πολύ δουλειά ατομικού επιπέδου περί τους έξι(6) μήνες προπόνησης την στείλαμε στο Α.Ο ΖΩΓΡΑΦΟΥ.Στην συνέχεια βρήκα στο γήπεδάκι εκει στην ευελπίδων την Ελεάνα Σέχου απο την Αλβανία και την Κάμνι Σινγκ απο την Ινδία όπως και τα αδέρφια τους κάι κάποιους φίλους.

Oι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες καθημερινά.Το γήπεδο ήταν άθλιο κάτω,υγρασία,απέξω είχε άγρια σκυλιά που έτρεχαν, Pitbull και δεν ήξερες τι να περιμένεις.Πότε πότε έμπαιναν και μέσα στο γήπεδο ΚΑΤΑΛΑΘΟΣ, μας έτρωγαν μπάλες που δεν είχαμε και πολλές και πληρώναμε απο την τσέπη μας οι προπονητές για να πάρουμε νέες.Είχε αλητεία η περιοχή και εγκληματικότητα που την βιώναμε στο πετσί μας καθημερινά.Τα κορίτσια έκαναν προπόνηση 10-11-12 χρόνων με κρύο, βροχές και χιόνια.Αυτές ήταν αληθινές μαχήτριες όχι εγώ.Εγώ έπαιρνα δύναμη απο την δύναμη της ψυχής τους και της πίστης σου σε μένα,την φιλοσοφία μας και την ομάδα.Αν δεν το ζήσεις δεν το καταλαβαίνεις.

Απο κορίτσια που είχαμε στην ομάδα, η ΓΚΛΟΡΙΑ ΚΟΥΒΟΡΝΤΕ αγωνίζετε στον Πανσερραικό Α1 εθνική γυναικων,η Μύριαμ ερχαρουι,Πρέσιους αναζόντο και Βίκτορι ερχαρούι παίζουν στο ΖΑΟΝ Α’ ΕΣΚΑ γυναίκες και οι Βαλεντίνα Τοσκα,Γκρέιτ Νάντι στην Α2 Εθνική κατηγορία γυναικών στον ΑΝΤΑΙΟ.

Mr. Wayne: Τα κορίτσια με αυτές τις δύσκολς συνθήκες έρχονταν; Δεν είχεσ γκρίνιες; Στήριξαν την ομάδα;Αγόρια είχατε;

Coach Μιχάλης: Τα κορίτσια προς τιμήν τους έρχονταν καθημερινά στο γήπεδο τα πρώτα χρόνια.Στην πορεία το όλο θέμα του κορωνοιού άλλαξε λίγο τα πράγματα.Επειδή η ζωή στα σπίτια τους ήταν δύσκολη και η επιβίωση καθημερινό φαινόμενο δεν φοβήθηκαν όλα αυτά και ήταν στο γήπεδο και δουλεύαμε.Το απίθανο ήταν οτι μετά απο 2 έτη συμβίωσης-προπόνησης με τα Pitbull απέξω και την αλητεία, έγιναν φίλες με τα σκυλιά και δεν τα φοβόντουσαν.Μόλις οι αθλήτριες έρχονταν στο γήπεδο πήγαιναν και τους έδιναν χάδια.Και αυτά ανταπέδιδαν και δεν ήταν επιθετικά.Η φύση και η αγάπη γιαυτό που κάνεις μερικές φορές σου δίνουν μεγάλη δύναμη.

Εγώ απλά περπάταγα σε καινούρια μονοπάτια και δεν ήξερα τι θα μου ξημερώσει αύριο αλλα είχα πίστη ότι όλα θα πάνε καλά και θα δώσω το 100% μου.Γκρίνιες πάντα θα έχεις αλλα εκτός απο κάτι κλασσικούς τσακωμούς δεν είχαμε κάτι πολύ περίεργο.Φυσικά οι μικρές αν και τσακώνονταν αρχικά κάποιες φορές πάντα μετά γίνονταν ΕΝΑ ήταν μιά οικογένεια!Αγαπούσε η μία την άλλη και αυτό μας έδινε δύναμη για την δύσκολη συνέχεια.

Aγόρια είχαμε απο την πρώτη ημέρα και τα προπονούσε ο κόουτς σπύρος μαζί με την βοήθεια του Γιώργου,την δική μου αλλα και του Δημήτρη Στυλιανού που τον είχαμε στα πρώτα του βήματα στην προπονητική, βοηθό μας.Αυτή την στίγμη για να μην πολυλογούμε οι παίκτες μας αγωνίζονται: Στην Γ’ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ και τον Πορφύρα αγωνίζετε ο Φέλιξ Ογκμπέιντε, Ο Φέιβορ Ουκπέμπορ αγωνίζετε στα Μελίσσια και ο Γουίλιαμς Εζέτσα στην Β’ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ στο Παγκράτι.Εχουμε παίκτεςς επίσης στην Ολυμπιάδα Παπάγου τον Μπίλ ανοσίκε,τον Πρίνς Κουβόρντε στην Β’ ΕΣΚΑΣΕ τοπικό στις Κονίστρες και άλλα παιδιά σε χαμηλότερες κατηγορίες.

Mr. Wayne: Ποιες στιγμές σου έχουν μείνει στην μνήμη απο όλο αυτό το ταξίδι και ποιές απο τις επιτυχίες αυτές ξεχώρισες;

Coach Μιχάλης: Οι στιγμές είναι πολλές.Ολες οι ανοδοι μία και μια μου εχουν μέινει σαν εικόνες, ιδιαίτερα οι χαρές των παιδιών μετά απο τις νίκες.Τις πετύχαινα στο δρόμο που έφευγα και πήδαγαν πάνω σου να σε αγκαλιάσουν.Ηταν πολύ χαρούμενες λές και κέρδισαν το λόττο.

Θυμάμαι όταν η ΓΚΛΟΡΙΑ ΚΟΥΒΟΡΝΤΕ,ΜΥΡΙΑΜ ΕΡΧΑΡΟΥΙ,ΚΡΙΣΤΑΜΠΕΛ ΕΖΕΟΝΤΙΚΕ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΗ κέρδισαν το GR NATIONAL TOUR 3×3 THΣ ΕΟΚ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΟ 2023 που έγινε για πρώτη φορά πανελληνίως στο σύνταγμα(μετά απο αρκετά προκριματικά) και ήταν σεπτέμβιος, εγώ έτυχε και είχα προπονήση στην ευελπίδων και δεν μπορούσα να παρευρεθώ.Τα κορίτσια έπαιξαν κόντα σε παίκτριες Α2 εθνικής κατηγορίας και γυναίκες(ενώ αυτές ήταν νεάνιδες 2005) εκείνο το βράδυ.Κέρδισαν με ένα τρίποντο στο τέλος τον τελικό και εγώ θυμάμαι ενώ γύρναγα σπίτι αργά με πήρε η μάνα της Μαρίας Αρβανίτη η ΑΝΝΑ ΚΑΚΑΓΙΑ και μου είπε οτι οι δικές μας είναι στον τελικό και έχεί να λήξει 2-3 τελευταία λεπτά.Ετρεξα στο σπίτι μου και το είδα δικτυακά.Πρόλαβα τα τελευταία 2 λεπτά όπου και είδα την Νίκη των κοριτσιών στο νήμα με τρίποντο στο τέλος.Μετά πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου τον ΣΠΥΡΟ θυμάμαι και του το ανακοίνωσα,βρεθήκαμε και ξενυχτήσαμε απο την χαρά μας ώς τις 6 το πρωί.

Επίσης μεγάλη χαρά πήρα σε κάθε άνοδο που έκανα χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω καμία ειλικρινά γιατι κάθε στιγμή ήταν μοναδική.

Mr. Wayne: Πως ένοιωσες που έφτασε μια συνοικιακή ομάδα στην Β’ Φάση πανελληνίου πρωταθλήματος και αν πίστευες εξαρχής οτι θα γινόταν όλο αυτό;

Coach Μιχάλης: Πάντα πίστευα οτι θα πάμε καλά αλλα ποτέ δεν ήξερα πόσο καλά θα πάμε.Δούλευα όσο μπορούσα περισσότερο και έλπιζα η δουλειά να πιάσει τόπο.Και έτσι και έγινε.Η ομάδα χωρίς μεταγραφές,απο το πουθενά, απο το μηδέν,απο το ένα ανοικτό γήπεδο αχούρι, έφτασε να βρίσκετε στην Β’ ΦΑΣΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΝΕΑΝΙΔΩΝ ΤΟ 2023 ΚΑΙ ΚΟΡΑΣΙΔΩΝ ΤΟ 2024.

Mr. Wayne: Θα θέλαμε να μας πείς την άποψη σου για τους περιορισμούς στο αναπτυξιακό κομμάτι που έχουν αναλόγως η κάθε ένωση,τους ηλικιακούς κανόνες που υπάρχουν.

Coach Μιχάλης: Καταρχάς θέλω να ξεκαθαρισώ οτι οτι η προσωπική μου άποψη είναι οτι η κάθε χρόνο αλλαγή κανόνων είναι λές και παίζουμε ζάρια.Κάθε χρόνο διαβάζω στα μέσα,ακούω απο σεμινάρια είτε φίλους διάφορα το κουτσό και το μακρύ του καθενός.Ακουσα και πρόσφατα την συνέντευξη του Κόουτς Τάκη ζήβα στο EOK WEB RADIO και θεωρώ οτι έχει απόλυτο δίκαιο!!!Και δεν είναι ο όποιος και όποιος αλλα προπονητής με μεγάλη πείρα,ανόδους,επιτυχίες και απο αυτόν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πήγε στο ΝΒΑ.Οταν αυτός μιλάει εγώ πρέπει να τον σεβαστώ!!!!

Εχω πάει σε σεμινάριο που είχε γίνει για μικρές ηλικίες και άκουσα απο άτομο που μίλησε σε όλους μας απο το βήμα και είπε οτι ”Εγω δεν παίζω ούτε έπαιζα για να χάνω”,ήθελα να κερδίζω και μετά ο ίδιος να λέει οτι το να χάνεις δεν είναι κακό και η νίκη δεν είναι αυτοσκοπός!!!!!!

Στον ΑΝΤΑΙΟ που ήμουν προπονητής όλα αυτά τα χρόνια(2014-2024) η ομάδα μου ήταν καθαρά ομάδα της γειτονιάς.Λόγω αυτού οι ηλικίες που βρίσκαμε τα παιδιά ήταν διάσπαρτες δηλαδή απο 9 ώς και 16 ετών.Ποτέ δεν είχαμε ηλικιακά γκρούπ.Ποτέ δεν είχαμε την δυνατότητα να συμμετέχουμε σε κάποιο τουρνουά-πρωτάθλημα ηλικιακό εκτός απο αυτά που επιτρέπονταν οι ηλικίες όλες και χωρίς περιορισμούς.Οταν σου βάζουν περιορισμο να συμμετέχεις στο τουρνουά τα δέκα(10) κορίτσια και ειδικά σε ανοικτό γήπεδο άντε εσύ να συμμετέχεις!!!!

Πάντα συμμετέιχαμε στις Κορασίδες-Νεανίδες και Γυναίκες με μικρότερα πολύ ηλικιακά κορίτσια και αυτό δεν μας πτόησε ποτέ.Επειδή όμως εμείς το κάναμε με επιτυχία με πολύ δουλειά και κόπο,3-4 ώρα στο γήπεδο μετά που έρχονταν τα θετικά αποτελέσματα κα πηγαίναμε καλά με μικρότερες ηλικίες έβγαινε ένα μεγάλο κομμάτι γονιών,προπονητών,παραγόντων και έλεγε οτι έχουμε πλαστες ηλικίες και τους κλέβουμε(Γέλια!!).

Ξεφύλλιζα φέτος την προκύρηξη π.χ των Παγκορασίδων σε μια ένωση τοπική, ηλικίας δηλαδή 14-13 ετών κορίτσια.Είδα απαγορεύετε το Πρέσσ,οι ζώνες,τα Pick,hand-off και άλλα διάφορα.Στις Παγκορασίδες δηλαδή στα 14 σου έτη θα παίζεις με αυτούς τους περιορισμούς ενώ όταν θα τελειώσει το πρωτάθλημα αυτό τον Μάιο γίνεσε αυτόματα Κορασίδα(15 ετών).Θα πρέπει με λίγα λόγια όταν θα τελειώσεις το πρωτάθλημα αυτό τον ΜΑΙΟ περίπου με αρχές Ιουνίου και με τους περιορισμούς αυτούς που απαγορεύονται σχεδόν τα πάντα να αρχίσεις προετοιμασία το πρωτάθλημα Κορασίδων που ξεκινάει 10-12 Σεπτέμβρη συνήθως.

Εχεις τον μίσο Ιούνιο να δουλέψεις μιάς και εν μέσω εξετάσεων των παιδιών όπου 99% δεν έρχονται στο γήπεδο.
Αντε το πολύ μέχρι 10 Ιουλίου να λειτουργήσει η ακαδημίας μιάς και λόγω οτι δεν θέλουν να πληρώνουν προπονητές και θέλουν να κάνουν ξεκούραση οι ομάδες κλείνουν.
Σεπτέμβριο ανοίγεις 1η περίπου και στις 10-12 ξεκινάνε πρωταθλήματα άρα έχεις 10 μέρες προετοιμασια.

Στο σύνολο δηλαδή έχεις ένα μήνα προετοιμασία και άν σου έρθουν και τα παιδιά και δεν έχεις ιώσεις ή τραυματισμους να κάνεις την μετάβαση αυτή απο τον ΔΕΝ κάνω τίποτα αλλα μετά τα κάνω όλα.Ε….είναι αστείο συγχωρέστε με.Και πές οτι έχω λάθος άποψη το δέχομαι.Δώστε μου εσείς τα εργαλεία που θα κάνω αυτή την μετάβαση ώς δια μαγείας απο τις 13-14 ιουνίου ώς τις 10 σεπτέμβρη και να πετύχει με 2 μήνες διακοπές!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αυτά όλα είναι προσωπικές απόψεις και διαπιστώσεις,τίποτα άλλο και δηλώνω και όπως είπε και ο κόουτς ΖΗΒΑΣ στην συνέντευξη του κάθετος σε αυτες τις απαγορεύεσεις..Θα ήταν καλό να ακούσετε και την συνέντευξη του Coach Τάκη στο ΕΟΚ WEB RADIO και ευχαριστώ που μας ανάφερε και αυτός και ο Γιάννης ο Παγαρτάνης.

Mr. Wayne: Θεωρείς οτι γίνονται βήματα προόδου στο αναπτυξιακό κομμάτι κοριτσιών;

Coach Mιχάλης: Προσωπικά βήματα πρόοδου αν εννοείς στο μπάσκετ κοριτσιών αναπτυξιακά δεν έχω δεί κάτι το ιδιαίτερο.Το να κάνουμε 5-10 σόου(Events) καλά είναι αλλα δεν φτάνει μόνο αυτό.Οταν εσύ έχεις μια φιλοσοφία σαν χώρα του δίνουμε λουλούδια,έχουμε 100 περιορισμούς στα πρωταθλήματα μας,δεν προσελκύεις κορίτσια να έρθουν στο σπόρ μας και κάνεις μόνο σόου εποικινωνιακά μήν περιμένεις πρόοδο μεγάλη.Η εικόνα μας φαίνετε χωρίς να πεί κάποιος πολλά το καλοκαίρι στα πανευρωπαικά πρωτάθληματα και στα τουρνουά στις μικρότερες ηλικίες που ψάχνομαστε και δεν ξέρουμε τι πάθαμε κάθε χρόνο.Ειδικά στα κορίτσια… γιατί στα αγόρια λόγω διαφόρων παραγόντων και του πλήθους που ασχολιόνται με το άθλημα και των ομάδων εκεί κάτι κάπου ίσως θα δείς να πάει καλά.

Εδώ έχει προσωπικότητες του χώρου που λένε δημόσια σε μαζώξεις προπονητών ή σεμινάρια,συζήτηση οτι ξέρουν το ισπανικό μοντέλο καλά και το σερβικό όπως και 2-3 ακόμα και οτι στην Ισπανία εμείς τους μελετάμε και τους ακολουθαμε και οτι όλοι ακουλουθάνε κανόνες FIBA.Και άμα πάς να δείς παιχνίδια απο υποδομές π.χ κορίτσια Ισπανίας(ΜΙΝΙ 11 ετών) βλέπεις πίεση παντού,ρυθμοί,πάθος,σκόρ τα πάντα.Kαμιά σχέση με αυτά που κάνουμε εδώ ή ακούγονται δηλαδή.

Mr. Wayne: Τι θα πρότεινες για να βελτιωθεί ο χώρος του γυναικείου μπάσκετ;Tι περίεργο βλέπεις στον τομέα αυτό;και επίσης θα θέλαμε λίγα λόγια για την υπάρχουσα κατάσταση του αναπτυξιακού μας επιπέδου.

Coach Mιχάλης: Καταρχάς θα προτιμούσα ο κόσμος να ακούει περισσότερο και να μιλάει λιγότερο.Ωραία είναι να έχουμε όλοι απόψεις αλλα όταν ασχολείσε με ένα τόσο ευαίσθητο κομμάτι που είναι το αναπτυξιακό μιάς χώρας, όταν λές κάτι να ξέρεις πολύ καλά τι λές και να παίρνεις την ευθύνη των πράξεων σου.

Δεν θα έπρεπε κάποιος-α άτομα που βγάζουν κανονισμούς μιάς χώρας να έχουν εμπειρία προπονήσεων και εξέλιξη,διαπαιδαγώγηση παικτριων/ων σε τέτοιες ηλικίες;Απο μικρή ηλικία και με την εμπειρία μου γνωρίζω οτι αν δεν κάτσεις βοηθός απο κάποιους που γνωρίζουν 5-10 πράγματα και να συζητήσεις,να ψαχτείς και να μελετήσεις δεν γίνετε να αποφασίζεις και να λές αυτό θα γίνει και τέλος.

Δεν θα έπρεπε στις διάφορες επιτροπές αυτές που αποφασίζουν για το μέλλον των παιδιών μπάσκετικα μιάς χώρας αφού τουλάχιστον δεν έχουν εμπειρία κάποιοι-ες απο αυτούς,προπονητικά μιλάω πάντα να υπάρχουν προπονητές με εμπειρία στο αναπτυξιακό κομμάτι;Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν προπονητές των ανοικτών γηπέδων μέσα σε αυτές τις επιτροπές;Οπότε έχωντας όλα αυτά τα θέματα πώς κάποιος-οι βγάζουν κανόνες και λένε πρέπει να συμμετέχεις με 10 άτομα στις παγκορασίδες,πρέπει με 10 στους παμπαίδες,πρέπει να μπαίνουν 5άδες ανα 5λέπτα χωρίς αλλαγές;Δηλαδή ένα υπέρβαρο παιδί ή ένα αγύμναστο θα πρέπει πέντε(5) λεπτά σερι για τρία-τέσσερα(3-4) δεκάλεπτα να είνααι σερί μέσα;;;;;;Kαι αν έχεις ένα καλώς,αν είναι 3-4 τέτοια παιδιά που έχουμε εμείς στα ανοικτά γήπεδα πώς θα το κάνεις αυτό;;;;;

Οσοι ασχολούνται με την προπονητική ξέρουν οτι η προπόνηση στο ανοικτό γήπεδο και στο κλειστό δεν έχει καμία σχέση,ούτε οι συνθήκες,ούτε η προσέλκυση κοριτσιών αφου μιλάμε καθαρά για το γυναικείο κομμάτι.Το ανοικτό είναι ένα ”Μεγάλο Σχολείο”.Στις ομάδες κλειστού υπάρχουν και εκεί θέματα αλλα είναι πολύ διαφορετικά απο του ανοικτού.

Για να κρατήσεις ένα κορίτσι στο γήπεδο δίνεις μάχη και προπονητική αλλα και με διάφορα event και ομαδικές δράσεις.Οσοι είναι προπονητές (και)κοριτσιών τα γνωρίζουν καλά όλα αυτά.Τα κορίτσια δεν είναι σαν τα αγόρια που πάνε και παίζουν μονάκια,βλέπουν αγώνες μπάσκετ είτε βλέπουν μπάσκετ και τρέχουν στο γήπεδο.Τα περισσότερα πάνε βόλει η άλλες δραστηριότητες.Δεν θα έρθουν να φάνε το τσουχτερό κρύο ή την ζέστη και να έχουν επαφες και κόντρες.Η εκγύμναση και η ενδυνάμωση επίσης απαιτείτε ειδικά στα κορίτσια και είναι ένα κομμάτι που πρέπει να το έχεις μελετήσει ειδικά για να μπορέσεις να το εφαρμόσεις.Αρα είναι μια πολύ δύσκολη δουλειά όλο αυτό να επιτύχει και να έχεις μια ομάδα κοριτσιών που να μην το διαλύσεις πρέπει να είσαι οργανωτικός,να έχεις πάθος,να μελετάς συνεχώς και να είσαι πρόθυμος να θυσιαστείς για τα παιδιά.

Μr. Wayne: Ξεχώρισες κάποιους προπονητές/τριες συναδέλφους τόσα χρόνια απο τον χώρο του αναπτυξιακού;Θα ήθελες να μας αναφέρεις τους πρώτους που σου έρχονται στο μυαλό, ας το πούμε έτσι και γιατί τους διάλεξες;Ξεχώρισες κάποιον άλλο εκτός απο το προπονητικό κομμάτι π.χ παράγοντα είτε υπεύθυνο ομάδας να έχει προσφέρει στον χώρο απο το διάστημα που ξεκίνησες να ασχολείσε με την προπονητική ώς και σήμερα;

Coach Mιχάλης: Θεωρώ οτι προσωπικότητες του χώρου όπως ο Coach Ρόμπερτ Σγούρος με πολλές επιτυχίες στην πορεία του που ακόμα και τώρα εργάζετε σε ομάδα ανοικτού γηπέδου ουσιαστικά,Ο Τάκης Ζήβας που παρότι σταμάτησε την προπονητική έχει φάει τα ανοικτά γήπεδα με το κουτάλι με πολλές επιτυχίες στο παλμαρέ του σύν και την ανάδειξει του Γιάννη Αντεντοκούμπο,η Λία Γκιόκα μαζί με την Ρούλα Μπαζίμα προπονήτριες της Α.Ε Γκράβας που με βροχές,κρυα,υγρασίες δεν έχαναν προπόνηση με τα πιτσιρίκια της και ήταν πάντα εκεί στο γήπεδο ακόμα και αν είχαν θέμα υγείας.Μεγάλη προσφορά θεωρώ οτι έχει στον χώρο ο Coach Σπύρος Βελλινιάτης που ανέκαθεν προπονούσε σε ανοικτά γήπεδα ομάδες με πάρα πολλα παιδιά του αγόρια και κορίτσια να προχωράνε και να αγωνίζονται αργότερα σε εθνικές κατηγορίες και να συμμετέχουν στην εθνική ομάδα.Θεωρω το οτι έβγαλε τον Γιάννη αντετοκούνμπο δεν είναι το μεγαλύτερο του επίτευγμα.

Eπίτευγμα ήταν ότι πάντα ήταν κοντά στα παιδιά ασχέτως εθνικοτητας και οικονομικής κατάστασης,βοήθησε παιδιά με κινητικά προβλήματα,με αυτισμό,γλύτωσε κόσμο απο το να γίνει η χειρότερη εκδοχή του είτε να πέσει στις ουσίες και ούτε ένας τόμος δεν φτάνει για να γράψουμε τι προσέφερε στην χώρα που ουσιαστικά η ίδια δεν τον ”Βράβευσε πραγματικά” ποτέ για το έργο του και την προσφορά του.

Σέβομαι στον χώρο ιδιαίτερα τον Coach Μάκη Ποτόσογλου για την προσφορά του στον χώρο που αν και δεν τον ήξερα προσωπικά είτε δεν τον πρόλαβα προπονητικά έχω διαβάσει και ακούσει τα καλύτερα όπως και τον Coach Θοδωρή Ροδόπουλο στην Θεσσαλονίκη.Ο Coach Βασίλης Αποστολάκης που προπονεί χρόνια την ομάδα των αμπελοκήπων θεωρώ οτι έχει κάνει τεράστιο αγώνα και είναι ένας Original προπονητής ανοικτού γηπέδου που ότι και να πούμε θα είναι λίγο.Μεγάλη μνεία θα κάνω και στον Coach Θ. Μπολάτογλού που πάντα στην σχολή προπονητών αλλα και στον Σ.Ε.Π.Κ ήταν εκεί να σε βοηθήσει για ότι χρειαζόσουν και γενικότερα.

Είναι και άρκετοί άλλοι αφανείς εργάτες-προπονητές όπως ο Μανώλης ο Περρής που ήταν παλιά στον εθνικό Κ. Πατησίων,Γαλάτσι αλλα και σε άλλες ομάδες,ο Βασίλης ο ξενάριος προπονητής ανοικτών γηπέδων χρόνια στον Τρίτων, Ρούφ, Αθηναικό και στον ΑΝΤΑΙΟ στην μεταβατική εποχή του που του δώσαμε την σκυτάλη,ο Γιώργος Γεωργακοπουλος που είναι προπονητής χρόνια στον Κρόνο Γέρακα και δίνει το 100% του προπονώντας τα κορίτσια στα ανοικτά του Γέρακα.

Απο υπεύθυνους υποδομών θεωρώ άξιο άτομο και εργάτη των Κώστα Κυριακόπουλο υπεύθυνο υποδομών του Ε.Φ.Α.Ο.Ζ όπως και τον Κύριο Ιωάννη Καριοφύλλη για την αγάπη και ενασχόληση χρόνια ολόκληρα με το γυναικείο μπάσκετ περνώντας απο σωματεία όπως ΠΑΟ, κρόνος Γέρακα, Ηλιούπολη, Αθηναικός, ΑΝΤΑΙΟΣ.Ειδική αναφορά σε αυτό τον άνθρωπο θέλω να κάνω που μας βοήθησε το 2017-18 οικονομικά και οργανωτικά να ανταπεξέλθουμε σε μιά πολύ δύσκολη περίοδος για εμάς και θεωρώ οτι η ΑΝΟΔΟΣ τότε που ήταν η 1ή επιτυχία του σωματείου μας τον δικαιώνει απόλυτα για τα όσα προσέφερε!!!

Μεγάλο σεβασμό και συμπάθεια έγω στον Κύριο Κωστή Ζομπανάκη για την ιδιαίτερη αγάπη του στο κομμάτι μας και ξέρει αυτός καλύτερα τόσα χρόνια όπως και για το πολύτιμο έργο του στο μπάσκετ και στο αναπτυξιακό γενικότερα.Μακάρι να υπήρχαν και άλλοι ρομαντικοί του μπάσκετ που να το αγαπάνε σαν αυτόν που έχει προσφέρει τόσα όλα αυτά τα χρονια.Με τον ΑΝΤΑΙΟ όποτε είχαμε ανάγκη βοήθεια ήταν πάντα εκεί να μασ βοηθήσει και να μας βρεί λύσεις και αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ.Σπανίζουν αυτοί οι άνθρωποι στο χώρο του μπάσκετ!!!!!!

Σίγουρα αδικώ κάποιους αλλα αν τους γράψω όλους δεν βλέπω να τελειώνει ποτέ η συνέντευξη αυτή(Γέλια!!!).

Μr. Wayne: Και τελευταία προτροπή μας για να κλείσουμε μιάς και σε κουράσαμε θεωρώ σήμερα όμως θέλαμε να μάθουμε με αυτά που ακούσαμε κάποια πραγματα απο κοντά.Τώρα αν και γνωρίζουμε κάποια στοιχεία θα θέλαμε να μας πείς λίγα πράγματα για τις ομάδες που είσαι τώρα προπονητης.

Coach Μιχάλης: Αυτη την περίοδο δηλαδή στην Μετά-ΑΝΤΑΙΟΣ εποχή κατα πρώτον, είμαι στο Ζ.Α.Ο.Ν προπονητής υποδομών κύριως σε παγκορασίδες,Μίνι,Προμίνι και Τζουνιορ κορίτσια.Εκεί λόγω τις χρόνιας φιλίας που είχα με την Υπέυθυνη προπονήτρια με μεγάλη εμπειρία στο γυναικείο μπάσκετ ΑΝΝΑ ΚΑΚΑΓΙΑ μου πρότεινε να έρθω στο Ζ.Α.Ο.Ν και να πώ την αλήθεια με κυνηγούσε απο πολύ πιο πρίν(Γέλια!!!).Με την τιμή που μου έκανε φυσικά δεν μπορουσα να πώ ΟΧΙ.Με το σωματείο του ΖΑΟΝ όσο ήμουν στον ΑΝΤΑΙΟ με την τοτε διοίκηση, κάναμε κοινές δράσεις,Camp,προπονητικά διπλά και διάφορα άλλα event οπότε διατηρούσαμε άριστες σχέσεις.Μεγάλο ρόλο έπαιξε φυσικά οτι και τα κορίτσια εκεί με αγκάλιασαν,χάρηκαν ιδιαίτερα που έγινα μέλος της οικογένειας και είναι όλες εξαιρετικά παιδιά όπως και οι γονείς τους είναι εξυπηρετικοί και αγαπάνε την ομαδα.

Αξίζει θεωρώ κάποια στιγμή να κάνετε και αφιέρωμα τα ”Κορίτσια Διαμάντια” της ομάδας του ”Ζ.Α.Ο.Ν” που είναι ένα και ένα όλα.

Κατά δεύτερον Εχουμε στήσει ή ας το πώ οτι προσπαθούμε να στήσουμε αυτή την στιγμή ομάδα κοριτσιών με έναν Συνάδελφο και φίλο απο την Σχολή τον Coach Δημήτρη Γκίνη σε έναν υπάρχων πρόσφατα σύλλογο τον ”Α.Ο Κυψέλης”.Εκεί στο σωματείο προπονητικά ήδη ήταν ο Coach Δημήτρης και ο Coach Θοδωρής Μουράτης και άμα πάς στο γήππεδο με κρύα,ζέστες,υγρασία ακόμα και κάποιες φορές με βροχή θα τους δείς καθημερινά και αυτούς και εμένα ανελειπώς.Τα κόριτσια εξαρχής στο σύλλογο ήταν λίγα,στην πορεία έγιναν 7-8 και επειδή εγώ ήμουν στο ΖΑΟΝ και είχα και κάποια άλλα θέματα δεν μπορούσα να βοηθήσω.Τα κορίτσια αυτά έκαναν αρχικά με την πολύ εξαιρετικού χαρακτήρα,καλή φερέλπις προπονήτρια Νεκταρία Γκίνου και τα κράτησε στο γήπεδο για όσο ήταν στην ομάδα προσπαθώντας να τους μάθει τα βασικά του αθλήματος.

Στην πορεία αφού έφτιαξα τα ωράρια μου καλύτερα κατάφερα συμφωνήσαμε με την ομάδα να αναλάβω το τμήμα φέρνωντας και 3-4 κορίτσια που είχα ατομικές ώστε να γίνουμε περισσότερες οι αθλήτριες και να μπορείς να κάνεις καλύτερα προπόνηση.Ηταν και επιθυμία της ομάδας άλλωστε να δυναμώσουμε.Τώρα οργανωνόμαστε σιγά σιγά και στοχεύουμε αρχικά να κατεβούμε σε κάποια τουρνουά όπως και απο την επόμενη σεζόν να κατεβάσουμε τμήμα Κορασίων και αν μπορέσουμε Νεανίδων.

Εχουμε κάποια εξαιρετικά κορίτσια και στον ”Α.Ο ΚΥΨΕΛΗΣ” όπως την Σταυρούλα,την μυρτώ,Ελευθερία,Τζωρτζέλα,Ηλιάνα,Γιούλη,την Μαριλού,την σάντρα,την Πέννυ και κάποια άλλα κορίτσια μικρότερα που ακόμα και υπο βροχήν κάθονται όσο μπορούν να κάνουν προπόνηση. Αυτη την μάχη τους καθημερινά στο ανοικτό να μάθουν και να παίξουν το άθλημα που αγαπάνε απαιτεί μόνο σεβασμό.Εχουν όλες ένα κοινό στόχο…… ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ!!!

Αυτά και ελπίζω να μην σας κούρασα αλλα οι ιστορίες είναι πολλές και προσπάθησα απαντώ όσο γίνετε χωρίς να μακρηγορώ για να καταλάβει και ο απλός κόσμος.Θέλω να σας ευχαριστήσω το Basketroll.gr για τον χώρο που μου έδωσε να εκφραστώ και σαν ένας απλός υπηρέτης του αθλήματος και των παιδιών ελπίζω να βοήθησα στην συζήτηση.

Μr. Wayne: Eγω πιστεύω οτι όχι απλά δεν μας κούρασες αλλα άνοιξες την όρεξη για πολλούς, πολλές να μάθουν και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα για το σωματείο που ήσουν,για το σωματείο που είσαι τώρα όπως και την πορεία σου με απλά λόγια.Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τον χρόνο που διέθεσες να απαντήσεις στις ερωτήσεις μας και εύχομαι η συνέχεια να σου φέρει ότι καλύτερο και να έχεις την δύναμη να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Σε ευχαριστουμε!