Καλησπέρα!
Σειρά στις συνεντεύξεις μας παίρνει ο Coach Βασίλης Αποστολάκης παρέα μας. Ο Κόουτς Βασίλης είναι στον χώρο απο το 2007 και είναι προπονητής στον Α.Ο ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ κατα βάση. Δεκαοκτώ(18) χρόνια συνολικά προπονεί ομάδες σε ανοικτά γήπεδα ενώ την φετινή σεζόν προπονεί και την ανδρική ομάδα των Γλυκών Νερών στη Β ΕΣΚΑ. Είναι τιμή μας για το Basketroll.gr που φιλοξενούμε έναν άνθρωπο πραγματικά όπως λέει και ο τίτλος ”Ακούραστο εργάτη” του μπάσκετ και τον έχουμε μαζί μας σήμερα να μας παραθέσει τις απόψεις του για το άθλημα που όλοι αγαπάμε.
Mr. Wayne: Κόουτς Αποστολάκη αν θέλεις πές μας λίγα πράγματα για τον ιστορικό Α.Ο ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ και για τμήματα που λειτουργούν.
Καλησπέρα σας, στους Αμπελόκηπους έχουμε πετύχει ένα υγιές αναπτυξιακό μοντέλο που σέβεται απόλυτα τις αρχές και την ιστορία της ομάδας. Βασικός μας στόχος η αειφόρος ανάπτυξη, όπως μου αρέσει να λέω, συνεχής προσπάθεια να παράγουμε αθλητές, για την πρώτη ομάδα αλλά και για το μπάσκετ στο σύνολο του. Σημαντικότερος μας στόχος όμως είναι τα παιδιά της ομάδας (και μιλάω για τα παιδιά των ακαδημιών) σταδιακά να μπορέσουν να πάρουν όσα περισσότερα μπορούν για την συνέχεια της ζωής τους. Ο αθλητισμός και δη ο ερασιτεχνικός αθλητισμός πρέπει να δημιουργεί υγιείς ανθρώπους, μέλη της κοινωνίας, να αναπτύσει την ατομικότητα μέσα στα ομαδικά σύνολα καθώς και την ομαδικότητα μέσα από την ατομικότητα του καθενός. Αποτελεί και πρέπει να είναι δεδομένο αυτό, ένα από τα πρώτα ασφαλή μέρη που μπορεί το παιδί να εκφραστεί να κάνει λάθος, να μάθει πράγματα για τον εαυτό του και τους γύρω του. Εμείς λοιπόν σαν παλιοί αθλητές σε ερασιτεχνικό επίπεδο, προσφέρουμε πίσω στην γειτονιά μας, με συνέπεια εδώ και πολλά χρόνια ότι παραπάνω μπορούμε και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό για τα παιδιά μας. Τα τμήματα τα οποία έχουμε, είναι Αντρικό, Εφηβικό, Παιδικό, Παμπαιδικό, Μίνι και υπάρχουν και 2 τμήματα ακαδημιών καθώς και ένα τμήμα Ενηλίκων.
Στόχος του κάθε τμήματος ξεχωριστά είναι μετά το τέλος της κάθε (“σχολικής”) χρονιάς να μπορεί να είναι έτοιμο το κάθε παιδί για την επόμενη χρονιά και να έχει πάρει το μέγιστο των εφοδίων για να πάει στο επόμενο τμήμα (“τάξη”).
Mr. Wayne: Θα θέλαμε την γνώμη σου μιάς και ξέρεις πολύ καλά το κομμάτι των υποδομών αν βλέπεις τα τελευταία χρόνια πρόοδο σε αυτό το κομμάτι, αν γίνεται σωστή δουλειά κατα την γνώμη σου γενικότερα ή αν χρειάζεται βελτίωση.
Για μένα είναι κοινωνικοπολιτική η προσέγγιση της ερώτησης. Μια κοινωνία με ασαφείς κατευθύνσεις, δεν μπορεί να οδηγήσει σε άμεση βελτίωση. Προσπάθεια γίνεται όπως πάντα γινόταν και πάντα θα γίνεται. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά μοντέλα που τρέχουν ομάδες, προπονητές αλλά σε όλα αυτά το βασικό κομμάτι σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, είναι η οικογένεια των αθλητών. Η οικογένεια είναι η μοναδική που μπορεί να ορίσει τι και πως, παιδιά με ταλέντο, πάντα υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν. Αυτό που δεν μπορεί να οριστεί είναι το τι θα κάνει αυτό το παιδί στα διάφορα σταυροδρόμια που θα του εμφανιστούν. Το πακέτο, αθλητή με σωστή τεχνική, σωστή γυμναστική, σωστή τακτική, σωστή διατροφή, σωστή αποκατάσταση, σωστό σκάουτινγκ και σωστή συμπεριφορά είναι ένα πλάνο το οποίο δεν μπορεί να χάσει. Και ο παράγοντας τύχη καθώς χρειάζεται και τύχη για να μπορέσει να βρεθεί το κατάλληλο άτομο στην κατάλληλη θέση στην κατάλληλη στιγμή για να βγει ένας αθλητής. Αθλητές μπορούν να βγαίνουν πάντα και για πάντα και ας είμαστε μικρή χώρα σε σχέση με τις πολύ μεγάλες δυνάμεις, έχουμε τον αριθμό παιδιών και πρωταθλημάτων που μπορούμε να παράγουμε για πάντα.
Mr. Wayne: Ποιά είναι η άποψη σου για το επίπεδο πρωταθλημάτων και τουρνουά που συμμετέχεις.Υπάρχει ανταγωνισμός; Γίνονται παιχνίδια τύπου αναπτυξιακού στύλ είτε βλέπεις ομάδες που πάνε πάση θυσία να κερδίσουν τον αγώνα με κάθε κόστος και με μεγάλες διαφορές στα σκόρ.
Στα μεγάλα αγωνιστικά τμήματα είναι λογικό να υπάρχει ανταγωνισμός. Πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία στα παιχνίδια όμως, ο ανταγωνισμός είναι ο καλύτερος τρόπος να υπάρξει βελτίωση αλλα πρέπει να οδηγήσεις τα παιδιά κυρίως να αγαπήσουν το μπάσκετ να αγαπήσουν το άθλημα αυτό. Τρομερές φωνές, τρομερός ανταγωνισμός, τρομερά μεγάλη πίεση, με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε ανάποδα αποτελέσματα από τα αναμενόμενα. Παιδιά να μην αγαπάνε το άθλημα, ερωτευμένα με την νίκη και όχι με την προσπάθεια και όλα τα επακόλουθα του. Πιστεύω ότι τα παιδιά τα οποία ξεκινούν το μπάσκετ ανεξαρτήτως ηλικίας πρέπει να κάνουν αρχικά μονάχα αγώνες με ελάχιστη ένταση και ελάχιστη πίεση και σταδιακά να ανεβαίνει αυτό. Και αυτό το λέω για παιδιά που ξεκινάνε και σε μεγαλύτερη ηλικία. Αν ένα παιδί ξεκινήσει στα 13, είναι αρκετά μεγάλο και αν μπει σε ένα αγωνιστικό τμήμα με συστήματα και τακτικές και οτιδήποτε παίζει ο καθένας, θέλει χρόνο για να παίξει σωστά μάλλον χρόνια. Άρα θέλει υπομονή και επιμονή. Αυτός είναι ο οδηγός, πρέπει οι ομάδες να ξέρουν το επίπεδο ανταγωνισμού και να πράττουν με στόχο την σταδιακή εξέλιξη τους.
Mr. Wayne: Πές μας λίγα λόγια για των Γ.Σ Γλυκών Νερών και πώς βρέθηκες απο την μία άκρη της Αττικής στην άλλη να προπονείς το αντρικό τους τμήμα.
Δεν είναι και τόσο μακριά. Πέρσι πήγαινα στον Άλιμο στο SOUTH πιο μακριά χιλιομετρικά. Στα Γλυκά Νερά βρήκα ανθρώπους που ταυτίζονται οι απόψεις μας σε πολλά θέματα που αφορούν το μπάσκετ. Είναι μια οργανωμένη ομάδα με καλές ακαδημίες αρκετές επιτυχίες στις μικρές ηλικίες καθώς και στο αντρικό κατάφεραν να φτάσουν την ομάδα στην Α κατηγορία της ΕΣΚΑ. Επίτευγμα αρκετά δύσκολο για μια ομάδα γειτονιάς. Μου έγινε η πρόταση να αναλάβω το ανδρικό με κύριο στόχο να δημιουργήσουμε ένα σύνολο με αθλητές της ομάδας, πλάνο πολύ κοντινό στο πλάνο των Αμπελοκήπων. Η φουρνιά των 2005 – 06 (με προπονητή τον Μάριο Σπληλιωτόπουλο για πολλά χρόνια) ήταν μια πάρα πολύ επιτυχημένη φουρνιά παιδιών με ανόδους καθώς και παραμονή στην Α κατηγορία των εφήβων κόντρα σε μεγαθήρια. Έτσι με αυτό το πλάνο των να μπούν αυτά τα παιδιά στο “ανδρικό” δεν δυσκολεύτηκα και πολύ να ακολουθήσω ένα τέτοιο πλάνο. Το πλάνο και οι προοπτικές είναι αυτές που μπορούν να σε οδηγήσουν σαν προπονητή σε οποιαδήποτε ομάδα στην Αθήνα, εκτός Αθήνας ή και εκτός χώρας. Αλλά αυτό είναι ακόλουθο της φύσης του κάθε προπονητή. Φέτος στα Γλυκά Νερά στην Β ΕΣΚΑ, έχουν χρησιμοποιηθεί και με αρκετό χρόνο συμμετοχής, αρκετά παιδιά από 16 εως 18. Είναι μια ομάδα νέων ουσιαστικά και είμαι πολύ χαρούμενος με το πως ξεκίνησε και πως φτάσαμε μέχρι και σήμερα που μιλάμε.
Mr. Wayne: Ποιά είναι η γνώμη σου για τους κανονισμούς-περιορισμούς στα πρωταθλήματα των ενώσεων; και τι θα πρότεινες να συμπεριλάβουν στους κανονισμούς αυτούς.
Ενώ θέλουμε, να τρέξουμε και να πιέσουμε, οι προπονητές και οι διαιτητές, χάνουν το μέτρο στο man to man full court press. Αν οι διαιτητές έδιναν τα φάουλ, όταν τα έκαναν οι παίκτες και αν οι προπονητές εξηγούσαν την ακριβή διαφορά του τι είναι φάουλ και τι δεν είναι, τότε θα μπορούσε να γίνει σωστά και η πίεση και το διάβασμα σε μεγάλη ένταση. Ακόμα σε κάποιες ηλικίες το “pack line” είναι άκρος αντιπαιδαγωγικό και θα έπρεπε να μαθαίνουν κάπως οι διαιτητές την πονηρία κάποιων συναδέλφων και οι “πονηροί” προπονητές να μην φτιάχνουν τεμπελο-νικητές με ένα βήμα μέσα και πίσω.
Mr. Wayne: Απο την εμπειρία σου προπονητικα όλα αυτά τα χρόνια θα θέλαμε να μας πείς καποιους προπονητές/τριες αν έχεις σε εκτίμηση και αν θεωρείς ότι κάποιες ομάδες κανουν αναπτυξιακά σωστή δουλειά.Ενδεικτικά μιλάμε πάντα γιατί σίγουρα θα είναι αρκετά τα ονόματα και ίσως οι ομάδες.
Δύσκολη ερώτηση και θα σε στεναχωρήσω έχω πολλούς φίλους και φίλες και πολλούς που κάνουν την προσπάθεια τους και είναι πολύ καλοί. Ο/η προπονητής/τρια της ΕΣΚΑ που έχω εικόνα, είναι προπονητής που ασχολείται αρκετά, διαβάζει, παρακολουθεί σεμινάρια, θέλει να βελτιωθεί, έχει γνώσεις, έχει ιδέες και ικανότητα, όμως υπάρχει μια βασική δυσκολία. Η δουλειά αυτή, πολύ δύσκολα μπορεί να βιοπορίσει έναν προπονητή ή μια προπονήτρια. Η πολιτεία οι θεσμοί, οι ενώσεις, οι σύνδεσμοι, η ομοσπονδία η ΓΓΑ πρέπει να βάλει στην ατζέντα της στη πρώτη σελίδα και να βρει κάποιον τρόπο να μπορούν οι ομάδες να είναι λειτουργικές και να μπορούν οι προπονητές να ασχολούνται με μπασκετικά κυρίως θέματα και όχι όλα τα υπόλοιπα. Δεν ξέρω ακριβώς το πως και αν είχα κάποια συγκεκριμένη πρόταση θα την είχα ήδη κάνει, αλλά θέλει από όλους τους εμπλεκόμενους μια διαφορετική προσέγγιση. Δεν υπάρχει αντικειμενική μονάδα μέτρησης ικανότητας και έτσι θα πω ότι οι συνθήκες μπορούν να κάνουν κάποιον “επιτυχημένο” και κάποιον “αποτυχημένο”.
Mr. Wayne: Επειδή γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλές δυσκολίες στα ανοικτά γήπεδα, θα ήθελα να μας αναφέρετε τυχόν δυσκολίες στο γήπεδο που προπονείς τα παιδιά στους Αμπελόκηπους και αν ο Δήμος ανταποκρίνεται στα αιτήματα της ομάδας όταν έχει.
Δεν θα ήθελα μέσα από αυτή την συνέντευξη να κάνω κάποια συζήτηση για το ανοικτό και τα προβλήματα του. Εμείς είμαστε μια ομάδα ανοικτού, μας αρέσει αυτό θέλουμε να είμαστε και τα προβλήματα των ομάδων και των αρμόδιων οργάνων, δήμων κλπ φορέων δεν χρειάζονται για μένα περισσότερη ανάλυση.
Mr.Wayne: Θα θέλαμε να μας πείς λίγα πράγματα για τις μικρές εθνικές ομάδες, αν βλέπεις να ξεχωρίζει κάποιο παιδί και αν θεωρείς ότι υπάρχει μέλλον απο θέμα ταλέντων στις ομάδες αγοριών αλλα και κοριτσιών αν γνωρίζεις.
Πάντα υπάρχουν ταλέντα και πάντα θα υπάρχουν. Δεν πρέπει να γίνεται δημόσιος διάλογος για ονόματα, νέων παιδιών για αγόρια και κορίτσια. Το παρελθόν είναι οδηγός, Χαραλαμπόπουλος, Ρογκαβόπουλος, Αρσενόπουλος, Μωραίτης, Σαμοντούροφ, Αβδάλας κ.τ.λ!Ολα τα ονόματα αυτά είχαν μια μεγαλύτερη πίεση χωρίς κανέναν λόγο από πάρα μικρή ηλικία. Πρέπει την πίεση να την έχουν μόνο οι επαγγελματίες και μετά από μια ηλικία μεγαλύτερη και όχι νεαρή.
Mr. Wayne: Επειδή ξέρω ότι κάθε σεζόν είσαι στους Αμπελόκηπους από το απόγευμα εως το βράδυ σερί πόσα τμήματα έχετε φέτος και πώς πάνε αγωνιστικά. Υπάρχει ταλέντο αυτή την στιγμή στους Αμπελόκηπους; Ξεχωρίζει κάποιο παιδί ή κάποια παιδιά π.χ;
Στο αντρικό τα τελευταία 6 χρόνια έχουμε μέσο όρο ηλικίας κάτω των 23, κάθε χρόνο. Φέτος παίζουν με μεγάλο χρόνο συμμετοχής παιδιά 17 εως 21 ετών και οι μεγάλοι μας 23 με 25 που είναι τα υπόλοιπα παιδιά, υπάρχει και ένα παιδί της ηλικίας μου ένας 43 για το καλό! Ένας 24χρονος που μας ήρθε φέτος πέρσι ήταν σε ομάδα άλλη της κατηγορίας και ήταν ο μικρότερος εκεί, αυτό δείχνει το εύρος των ηλικιών που επιλέγουμε να αναδείξουμε καθώς σε εμάς είναι στους μεγάλους μας. Κυρίως νέα παιδιά της ομάδας, απο τις ακαδημίες και φοιτητές που μπορούν και θέλουν να ακολουθήσουν ένα τέτοιο, διαφορετικό πλάνο σε σχέση με τις περισσότερες ομάδες ανδρικού. Το εφηβικό μας είναι σε καλό επίπεδο, είμασταν τυχεροί καθώς παίζαμε σε έναν αρκετά δύσκολο όμιλο που οι ομάδες είχαν ακόμα και στο εφηβικό μεγαλύτερα παιδιά 2006 ενώ εμείς κυρίως είμασταν με τα 2008 εφηβους. Έτσι ενώ δεν μπορέσαμε να πάμε σε μπαράζ βελτιωθηκαμε αρκετά. Το παιδικό μας το οποίο προπονεί, ο Στέφανος Βαλληνδράς έκανε μια πάρα πολύ καλή σεζόν με τα παιδιά που τελειώνουν το παιδικό οι 2009 (16 ετών) να πήραν τις εμπειρίες για να πάνε στο επόμενο στάδιο. Επίσης ετοιμάστηκε και το επόμενο τμήμα των παίδων (σήμερα παμπαίδων) για την επόμενη σεζόν με 4εις αθλητές 2010 και 2011 να παίζουν πάρα πολύ χρόνο και να δείχνουν ικανοί να βελτιωθούν τα επόμενα χρόνια πολύ. Αυτά τα παιδιά, εφηβικού και παιδικού είναι το μεγαλύτερο μέρος του ανδρικού μας για τα χρόνια που έρχονται και δείχνουν ικανά να υποστηρίξουν το πλάνο μας. Είμαστε χαρούμενοι που έχουν μπει όλα σε μια τροχιά και βγάζουμε παιδιά συνέχεια και δεν υπάρχει μονάχα μια φουρνιά αλλά αυτή η επιθυμητή αειφορία. Στα νεότερα τμήματα έχουμε αρκετά παιδιά, που εμπειρικά μπορώ να πω, ότι θα γίνουν και αυτοί κοινωνοί του πλάνου μας με επιτυχία.
Mr.Wayne: Θεωρείς οτι τα νέα παιδιά έρχονται στον αθλητισμό ή απο τον Κορονoϊό και μετά υπάρχει μια σύγχυση και μία πτώση;
Στον αθλητισμό τα παιδιά έρχονται και θα συνεχίσουν να έρχονται, γιατί οι γονείς γνωρίζουν τα οφέλη που μπορεί να σου δώσει ο αθλητισμός. Το πρόβλημα έρχεται από την ταχύτητα της ζωής μας, τα κινητά και η συνεχής έκθεση σε αυτά και τα παιχνίδια τα οποία μπορούν να παίξουν ακόμα και δωρεάν τα παιδιά είναι ένα πρόβλημα. Είναι κοινωνικό πρόβλημα, μια μόδα και είναι λογικό. Δυστυχώς πολλοί γονείς δεν προλαβαίνουν να ζήσουν όσο χρόνο θέλουν με τα παιδιά τους, στα αστικά κέντρα δεν έχουν και διαθέσιμους, παππούδες & γιαγιάδες των παιδιών και έτσι σε αυτό το κυνήγι χρόνου, η εύκολη λύση του κινητού και του διαδικτυακού παιχνιδιού αποτελεί “σωσίβιο”. Τα διαδικτυακά παιχνίδια αυτά αποτελούν μικρά κοινωνικά σύνολα στα οποία τα παιδιά έχουν δραστηριότητα, δεν παίζουν μόνοι τους, κάνουν ομάδες και παίζουν παρέες, είναι αποτέλεσμα της μεγάλης ταχύτητας της ζωής και της τεχνολογικής εξέλιξης. Δεν μπορείς να το πολεμήσεις μπορείς να το δεχτείς και να δείξεις και άλλους δρόμους για να βελτιώσει και τις υπόλοιπες πτυχές του, το παιδί μέσω του αθλητισμού!!!
Μr. Wayne: Και για να κλείσουμε θα ήθελα να μας πείς για να μάθουν και όσοι μας διαβάζουν εφόσον σου δινόταν η ευκαιρία αν θα αναλάμβανες ποτέ ανδρικό επίπεδου Α1 η Α2 και αν θα άφηνες τις υποδομές για αυτό τον στόχο.
Τα τελευταία 3 χρόνια σχεδόν κάθε Σάββατο πηγαίνω και βλέπω παιχνίδια της Α2 απο κοντά. Στον κορωνοιό για να είμαι ενεργός προπονητικά δούλευα ένα κανάλι στο Youtube, το οποίο είχε αρκετή επιτυχία με παίκτες ανεξαρτήτως χώρας ή ηλικίας και άλλαξα λίγο την σκέψη μου για πολλά πράγματα. Ναι θα αναλάμβανα αλλά είναι τρομερά θεωρητικό αυτό. Δεν είναι κάτι εύκολο να γίνει. Για να μην πω απίθανο. Δεν μπορεί να μετρηθεί η ικανότητα του προπονητή. Δεν υπάρχει ούτε “ταλεντόμετρο”, ούτε “ικανοτητόμετρο”!
Συνήθως βρίσκεσαι σε ένα προπονητικό staff περιμένεις να πάρεις μια ευκαιρία κάποια στιγμή και αν την πάρεις και είσαι και τυχερός εκτός ικανός, μπορεί και να μπεις στον χορό. Εγώ με την πορεία μου είμαι εκτός χορού, είτε απο επιλογη ειτε απο τύχη. Δεν κυνήγησα ένα επίπλαστο όνειρο, μοναδικός τρόπος να πάω κάπου στην ηλικία που είμαι, είναι να θέλει η ομάδα αυτή να δουλέψει και να έχει ένα πλάνο που να ικανοποιεί τις ανάγκες αλλά και τις όποιες φιλοδοξίες. Όταν εις στο όνομα της κατηγορίας, ομάδες θέλουν να δώσουν 100, 200 ή 300 ευρώ λιγότερα σε ένα προπονητή για να πάρουν έναν ακριβότερο αθλητή και δεν βάζουν σαν προτεραιότητα τον προπονητή, θεωρώ δύσκολο να βρεθώ σε κάποια τέτοια ομάδα. Για εμένα ο προπονητής πρέπει να είναι ο πρωταγωνιστής και αυτός που αποφασίζει, ΟΧΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, αλλά πρέπει να έχει λόγο σε αρκετά θέματα. Αν δεν το κάνει αυτό, τότε πρέπει να πληρωθεί πολλά παραπάνω χρήματα από αυτά που υπάρχουν στην αγορά. Επομένως επειδή υπάρχει αυτή η λανθασμένη για εμένα (και φταίνε οι προπονητές για αυτό!! επειδή βρίσκουν συνέχεια λύσεις) εικόνα ότι οι παίκτες ή οι καλές διοικήσεις κερδίζουν και προπονητή βρίσκουμε! Η άποψη αυτή είναι λάθος.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ κερδίζουν και ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ χάνουν, πρέπει να υπάρχει ένα πλάνο, ο προπονητής να το υποστηρίξει και οι παίκτες να το ακολουθήσουν. Αυτό είναι το μόνο σωστό και δίκαιο για όλους!
Στον επαγγελματία λοιπόν δεν υπάρχει αφήνω κάτι και παίρνω κάτι άλλο. Ναι θα μπορούσα να βρω μια θέση σε ένα προπονητικό staff μιας ομάδας που θα είχε εκτός της οικονομικής υποστήριξης και την μπασκετική κατεύθυνση που θα με έκανε χαρούμενο. Με τα λεφτά της αγοράς, καλή παρέα, σαφείς στόχους θα αναλάμβανα οτιδήποτε, χωρίς ένα απο αυτά αλλάζουν τα πράγματα.
Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τον χρόνο σου Coach Βασιλή, να ευχηθώ καλή συνέχεια στο έργο σου και να έχεις πάντα δύναμη και κουράγιο να βοηθάς τα νέα παιδιά να αγαπήσουν το άθλημα και να μυηθούν στα μυστικά του.
Καλή συνέχεια.
