Οταν θέλεις να περάσεις καλά η λύση είναι απλή!Μια μπάλα,πιθανώς το σχοινάκι σου,την τσάντα σου,το νερό σου,πετσέτα σου,μιά τρόμπα αέρα να φουσκώνεις άμα χρειαστεί την μπάλα σου και φυσικά ένα ανοικτό γηπεδάκι!
Ξεκινάς για το γηπεδάκι, στο δρόμο ακούς και λίγη μουσικούλα με τα ακουστικά σου και το ταξίδι ξεκινάει.Φτάνεις.Εκεί είναι το μέρος όπου γαληνεύεις.Αφήνεις τα πράγματα σου παραπέρα και παίρνεις την μπάλα ή το σχοινάκι σου και κάνεις ζέσταμα.Νομίζεις οτι είσαι κανάς ανερχόμενος στάρ του ΝΒΑ που ξεκινάει τα πρώτα του βήματα στην γειτονιά του στο Brooklyn είτε στα εξωτικά πατήσια(το ίδιο είναι!!).Γίνεσε παιδί και νοιώθεις μιά όρεξη να παίξεις και να διασκεδάσεις.
Ρίχνωντας σουτάκια με την σπυριάρα μπάλα στο μυαλό σου έρχονται εικόνες-κινήσεις που έχεις δεί απο Α1 ανδρών είτε απο ευρωλίγκα,ΝΒΑ και θές να αντιγράψεις κάποια απο αυτά και εσύ.Στην πορεία πάς και κανά δυό φορές για νερό γιατι το να είσαι επαγγελματίας(στην φαντασία σου) είναι κομματάκι κουραστικό.Αμα έρθει και κανείς άλλος να παίξει χαίρεσε μιάς και θα ανταλλάξεις και καμιά κουβέντα είτε θα παίξεις και 1 vs 1 που είναι και το αγαπημένο σου παιχνίδι(είτε το κλασσικό ρολόι).Πιθανώς να πηγαίνεις(είσαι γραμμένος) και σε κάμια τοπική ομάδα να παίζεις με τα φιλαράκια σου και ο φίλος που γνώρισες μία απο τα ίδια και αυτός.Απόκτησες καινούριο φίλο,τί καλύτερο μιάς και ίσως αύριο πάλι συναντηθείτε στο ίδιο μέρος να ξαναπαίξετε.
Στην συνέχεια αφού κουραστείς αρκετά και τελειώσεις, παίρνεις τα πράγματα σου αποχαιρετάς τον νέο σου φίλο και σιγά σιγά αλλάζεις ρούχα και ξεκινάς για την επιστροφή σου πίσω πιθανώς στο σπίτι.Γιαυτή την ημέρα ζείς και την επόμενη φυσικά.
Αυτό δεν είναι μια ”φαντασία” αλλα η δική μου καθημερινότητα όταν ήμουν στο δημοτικό,γυμνάσιο και στο λύκειο.Τότε δεν είχαμε ούτε κινητά, ούτε τάμπλετ, ούτε Playstation.Δεν είχαμε τις επιλογές που έχει τώρα η νεολαία και θεωρώ καλύτερα!Τότε η πρώτη μας δουλειά μετά ή πρίν το διάβασμα ήταν να πάμε στο γηπεδάκι να παίξουμε με τους φίλους μας είτε να πάμε για προπόνηση με την ομάδα μας και περίμεναμε πώς και πώς η ώρα να έρθει.Μια κουβέντα μου έρχετε στο μυαλό, ”ΥΓΕΙΑ”.
Είμαι σίγουρος πως αρκετοί απο εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο και είστε κάποιας ηλικίας πάνω-κάτω, κάτι παρόμοιο θα είχατε σαν καθημερινότητα αν όχι ακριβώς το ίδιο.Ζούσατε γιαυτό.
Απο το 2013 που ασχολήθηκα ουσιαστικά με τον χώρο μαζί με κάποιους φίλους είδα οτι όσο έβγαιναν νέες τεχνολογίες και ασχολίες ένα μέρος της νεολαίας άρχισε να φεύγει απο τον αθλητισμό και να πηγαίνει προς τα εκεί.Με ταα χρόνια αυξανόταν συστηματικά όσο φυσικά και η τεχνολογία πήγαινε μπροστά με νέα παιχνίδια και νέες συσκευές.Η σπυριάρα μπάλα όμως παρέμενε η ίδια και το ανοικτό γηπεδάκι(αν δεν είχε γκρεμιστεί…) ήταν εκεί.Σε περίμενε πάντα με χαρά να έρθεις να πατήσεις το τσιμέντο και να ρίξεις τα σουτάκια σου.Για εμάς τους ρομαντικούς ήταν ο παράδεισος μας.
Μάζι με όλα αυτά λοιπόν, ηρθε και η επιδημία του Κορωνοιού το 2019 τέλη με αρχές του έτους 2020 να κλειστούμε όι περισσότεροι μέσα στα σπίτια μας και το ηλεκτρονικό να είναι ο μόνος τρόπος διασκέδασης αφού ήσουν 24 ώρες την ημέρα σπίτι(περίπου) είτε να κάνεις γυμναστική μόνος σου.Κάπου εκεί έγινε χειρότερα το πράγμα ώστε όταν η επιδημία χαλάρωσε ο κόσμος καλόμαθε μέσα και δύσκολα θα έβγαινε να αθληθεί και να πάει σε κάποιο γηπεδάκι.Βολεύτηκε με το ηλεκτρονικό όπου έγινε το μέσο εξάρτησης του.
Εγω να πώ την αλήθεια έβρισκα χρόνο με κάποιους γνωστούς,φίλους,παίκτες,παίκτριες που και πήγαιναμε ανα διαστήματα όποτε μας δινόταν η δυνατότητα στο πάρκο ή στο γηπεδάκι και αθλούμασταν.Προσπαθούσαμε να αποφύγουμε την κλεισούρα του σπιτιου και να αθληθούμε.Αρχικά τρεξιματάκι στο πάρκο,σκινάκι,μετά σουτάκια στο γήπεδο και μετά πίσω σπίτι για μπανάκι και φαγητό.Αυτή ήταν και η κύρια ασχολία μας εκτός το κομπιούτερ που το είχαμε κάψει στην κυριολεξία.
Μετά την πανδημία τα παιδιά δεν ήταν όπως πρίν.Με το ζόρι τα περισσότερα έμπαιναν στον αθλητισμό ειδικά στον ομαδικό,αρκετά το είχαν κόψει το μπάσκετ μιάς και έτσι και αλλιώς δεν το είχαν πάρει ζεστά και γενικά ο κόσμος ήταν σαστισμένος και φοβισμένος ακόμα και να πάει σε ένα γηπεδάκι να ρίξει τα σούτ του και να τρέξει.Εγώ θεωρώ οτι όσα παιδιά αγαπούσαν το μπάσκετ και τό χαν σαν πρώτη σκέψη καθημερινά έμειναν στο χώρο.Αυτά που το έκοψαν ήταν αυτά που δεν τρελένονταν με την μπάλα,ούτε ουσιαστικά θέλαν να ασχοληθούν πιο συστηματικά.Στενοχωριέμαι βέβαια γιατι πολλές παίκτριες/παίκτες υποδομών έχασαν τις αγωνιστικές τους χρονιές αλλα αφού οι συγκυρίες ήταν τέτοιες δεν υπήρχε λύση.Θεωρώ ξεκάθαρα οτι η ομοσπονδία και το κράτος δεν βοήθησαν ούτε τους ένοιαξε να δώσουν ευκαιρίες σε αυτά τα παιδιά με κάποια διάταξη ή κανονισμό να ξαναμπορέσουν να αθληθούν ρεφάρωντας με κάποιο τρόπο τις 2 χρονιές που έχασαν(1/2 σεζόν ώσ 2) είτε με κάποιο παράθυρο να μπορούν να μην τις χάσουν.
Θα αναρωτηθεί κάποιος.Γιατί ρε φίλε είναι ήρωες όλοι αυτοί και όχι των κλειστών γηπέδων; Δεν αντιμετωπίζουν και εκείνη δυσκολίες; Δεν δίνουν τον αγώνα τους;
Φυσικά και αυτοί αντιμετωπίζουν δυσκολίες,ζόρια και δίνουν τον αγώνα τους αλλα το να είσαι σε ένα ανοικτό με κρύο 4,3,2 βαθμούς είτε και μείον κάποιες φορές,με τσιμέντο κάτω που όταν θα πέσεις ξέρεις τι σημαίνει όπως και με την μπάλα παγωμένη είτε με υγρασία καταλαβαίνεις πολύ καλά οτι για να είσαι εκεί λατρεύεις το άθλημα και είσαι διατεθειμένος για κάθε θυσία!Ο προπονητής για να είναι εκεί αγαπάει και το άθλημα και τα παιδιά και θέλει να τα βοηθήσει με κίνδυνο ακόμα και της υγείας τους καθως μπορεί να κρυώσει βαριά είτε κάθε λογής αρρώστεια.Με προσωπικό κόπο είναι εκεί για ΕΣΕΝΑ.
Ο παράγωντας επίσης της ομάδας χωρίς προσωπικό όφελος ακόμα και αν θεωρηθεί οτι 0παίζεη η κόρη του ή ο γιός του στην ομάδα(όπως οι περισσότεροι-ες) είναι εκεί και κρατάει το ηθικό της ομάδας ψηλά.Στηρίζει και το δικό του παιδί αν έχει στην ομάδα αλλα και όλα τα παιδιά ανεξαιρέτως παρά τις δύσκολες συνθήκες.Τα παιδιά όταν έρχονται με τέτοιες συνθήκες στο ανοικτό γηπεδάκι για προπόνηση εγώ τους εξυμνούσα πάντα ακόμα και 4-5 παιδιά να ήταν που λέει ο λόγος.Θέλει πολύ ψυχή και καρδιά να πάς στο άνοικτό γήπεδο με τέτοιο καιρό!!!!Κάθε δευτερόλεπτο είναι ζόρικο και πρέπει να τρέξεις και η προπόνηση να έχει ρυθμό για να αντέξεις και να μην κρυώσεις.
Τα ανοικτά γηπεδάκια είναι η ζωή του τόπου απο τις παλιές εποχές εώς και σήμερα.Δεν ευνοούν οι δύσκολες συνθήκες και το δέχομαι κάποιες φορές, όμως όταν θές να βρείς την γαλήνη σου και σαρέσει ο αθλητισμός δεν υπάρχει πιο ωραίο συναίσθημα απο αυτό του να βρίσκεσε στο γήπεδο.Τα παιδιά και τους προπονητές των ανοικτών γηπέδων όπως και κάποιους παράγοντες(εφόρους κ.τ.λ) τους θεωρώ ήρωες.
Το να φεύγεις απο την ζεστασιά του σπιτιού σου και να πηγαίνεις στο παγωμένο ανοικτό με δίψα να προπονηθείς για εμένα αποτελούσε πάντα δείγμα οτι αυτό το παιδί θα πάει ψηλά έλεγα.Οτι στόχο και να βάλει στην ζωή του θα τα δώσει όλα και θα πετύχει.Ακόμα και αν δεν πετύχει 100% αυτό που θα στοχεύσει σίγουρα θα δουλέψει και θα γίνει ενεργός πολίτης στην κοινώνια και ότι τεμπέλης που θα περιμένει το χαρτζηλικί να πέσει απο την μάνα του και να τον ταίζουν όλοι!!!
Το παιδί του ανοικτού είναι ο μαχητής της ζωής και αυτόν είχα σαν πρώτυπο εγώ πάντα.Οταν ήμουν και εγώ μικρός που έστω και αν δεν είχα σκοπό να παίξω επαγγελματικά, δεν έχανα προπόνηση είτε ήταν στο βουνό,είτε στο ανοικτό γηπεδάκι είτε αργότερα σε κλειστό.Ζούσα καθημερινά γιαυτό και οι παρέες μου συνήθως ήταν απο αυτό τον χώρο.
Τον προπονητή του ανοικτού τον θεωρώ ήρωα μιάς και αν θα μπορούσε να βρεί ίσως μια άλλη λύση ή άλλη ενασχόληση προτιμάει να είναι στις καιρικές συνθήκες αυτές και να βοηθάει τα παιδιά να πετύχουν τα όνειρα τους και να αθληθούν.Δεν με ενδιαφέρει αν ξέρει ή όχι καλά το αντικείμενο(αν το ξέρει ακόμα καλύτερα) αλλα και μόνο που είναι εκεί και θέλει να βοηθήσει όλα αυτά τα παιδιά εγώ του βγάζω το καπέλο.
Τέλος εξυμνώ τον παράγοντα του ανοικτού αυτό τον ανθρωπάκο που αφιερώνει χρόνο για να είναι μαζί με τα παιδιά και την ομάδα στο κρύο και στις ζέστες τον θεωρώ πολύ σημαντικό.Αφιλοξερδώς εκεί να δίνει το παρών και να βοηθάει σε ότι χρειάζετε.
Να αγαπάτε το ανοικτό γηπεδάκι.Είναι η ζωή και η απλότητα.Είναι η υγεία της ζωής και του ρομαντισμού.Χαίρομαι όταν περνάω απέξω απο γήπεδα να βλέπω κόσμο μέσα να αθλείτε,οικογένειες,παιδιά,μεγάλοι μικροί.Είναι άλλη αίσθηση.Οταν είμαι μέσα νοιώθω σαν μικρό παιδί και μου έρχονται οι αναμνήσεις οι παλιές και τις ανταλάσω με τους φίλους που είναι μαζί μου.
Ανοικτό γήπεδο, ένας υπέροχος κόσμος!
